مهاجران اینجا مثل آدمیان قرون و اعصار گذشته  طبقه بندی شده اند و هر طبقه ای شغل خاص حتی لباس وشکل و رنگ خاص خود را دارد .مثلاً بنگالی ها همیشه شغل های پایین و پست اینجا را به عهده دارند دامن های چار خانه رنگی می پوشند با رنگ پوست تیره و همیشه عرق کرده و لی کاری و با این که تشکل کارگری ثبت شده و با نامی ندارند ولی از یک سازمان خوب و قابل تحسین با حق اعتراض و حتی اعتصاب بر خوردارند.

درآمد چندان بالایی ندارند ، وقتی با هزار زحمت از خلیل الرحمان میزان حقوقش را می پرسم با لهجه حاص خودشان می گوید "عشرین " و وقتی می فهمد من متوجه نشده ام دوبار دستانش را بالا می آورد تا ۲۰ را برای من معلوم کند و چشمانش برق می زند وقتی می فهمد من متوجه شده ام .

او عربی را به قدری می داند که من بلدم .یکسال است اینجاست و قرار است دوسال دیگر بماند و ۶ ماه مرخصی برود بنگلادش ، وقتی از خانواده اش حرف می زند قدری ناراحت می شود اما می خواهد نفهمم به درخت نخل بزرگی اشاره می کند و می خندد . او به پول کشور مان روزی ۵۰۰۰ تومان حقوق می گیرد . وضعیت کاری او راحت تر از بقیه است. غذای خوب و مکان خوبی دارد و این به لطف ناقص شدن پایش اتفاق افتاده است و قتی بر اثر گچ نگرفته شدن پای شکسته اش تا آخر عمر باید بلنگد .

۱۹ سال دارد  ولی بزرگتر نشان می دهد ، سنی است از آنها که به محض شنیدن صدای اذان به صف نماز می ایستند و همه کار هایشان تعطیل می شود. پشت سر ابو مثنی نماز می خواند ،و می گوید مهندس آدم خوبی است مسلمان معتقدیست مهندس مصری که الکترونیک خوانده و ۶ سال هم در الازهر مصر تفسیر خوانده است مسئول یک قسمت است حقوقی معادل یک کارمند ایرانی می گیرد آدم بسیار روشن و مسلطی است صبور ، آرام با نگاهی بسیار نافذ و دوست داشتنی .

هوای اینجا قدری گرم است ولی قابل تحمل روز اینجا از ساعت ۷ عصر به بعد شروع می شود و....

این روزها دارم عکاسی می کنم ولع عجیبی به ثبت لحظه ها و تصویر مکان ها پیدا کرده ام . فکر می کنم مربوط به عشق دیوانه وار من به تاریخ باشد . فکر میکنم اگر عکس نگیرم از بین می رود . تمام می شود . ضمناْ می توانم آن را برای خودم داشته باشم . به فرض که فلان درخت یا بهمان ساختمان و ماشین آنچنانی مال من نیست ولی عکسش که مال من است و تحت تملک شخص خودم . این احساس تملک آدمی چه کار ها که نمی کند .

جاهای جدید با مردمانی دیگر را تجربه می کنم و در زندگی آنها روش های مختلف زندگی را  می بینم ، مردمانی از جنس دیگر با داشته ها و نداشته هایی متفاوت تر از ما و فرهنگ ما ، مرد مانی از ملل مختلف ، با فرهنگ هایی متفاوت با رنگ های متفاوت و همزیستی مسالمت آمیزی که واقعاً حسادت برانگیز است ، یا شاید احساس دوری از وطن یا غربت آنها را به نقاط مشترکی می رساند که می توانند با تساهلی عجیب کنار هم زندگی کنند .

چند روزی بود که می خواستم در مورد چیزهایی که می بینم و تجربه می کنم بنویسم ، اما چون زمان زیادی در اختیار دارم،سعی می کنم بهتر ببینم و ....

تا بعد ....